सत्तेच्या राजकारणात नातेसंबंध हे अनेकदा शब्दकोशात उरतात, आणि व्यासपीठावरचे हसरे चेहरेही काही दशकांच्या पाटलांना लपवू शकत नाहीत. पण जेव्हा उद्धव ठाकरे आणि राज ठाकरे — हे चुलत भाऊ — एकत्र येण्याची शक्यता व्यक्त करतात, तेव्हा केवळ ‘शिवसेना’ आणि ‘मनसे’चं राजकारण नव्हे, तर मराठी जनतेच्या भावविश्वात एक नवा ‘रेगेसारखा’ साज चढू लागतो.
राजकारणातले हे दोन ‘ठाकरे’ म्हणजे दोन बाजू — एक स्थिर, दुसरी स्फोटक. एकाने शिवसेनेची वीण सांभाळली, दुसऱ्याने नवा झेंडा फडकवला. आणि आता, दोन दशकांच्या भिंतीतून गवसणी टाकत राज ठाकरे म्हणतात की, “भांडणं मर्यादित, महाराष्ट्र मोठा.” हे वक्तव्य म्हणजे मराठी माणसाच्या मनात एक नवं रोपटं रुजवण्याचा प्रयत्न.
उद्धव ठाकरे यांनीही लगेच सांगितलं – “माझ्याकडून भांडणच नव्हतं!” आता हे शब्द ऐकून मराठी जनता ‘आश्चर्यचकित’ झाली का ‘आशावादी’, हे लवकरच दिसेल. कारण हे केवळ दोन नेत्यांचे संवाद नाहीत, तर दोन विचारधारांच्या संभाव्य सल्लागार बैठकीचे संकेत आहेत.
मनसे आणि शिवसेना, हे दोन पक्ष २००५ पासून वेगळ्या वाटेवर गेले. मुंबई, ठाणे, पुणे – इथे त्यांनी एकमेकांवर कुरघोड्या केल्या. प्रचारात शब्दांचे बाण झडले, कटाक्षात तिरस्कार ठिणग्या पडल्या. पण आता, जेव्हा भाजप विरुद्ध विरोधक असा संघर्ष पेटला आहे, तेव्हा राज आणि उद्धव पुन्हा एकत्र येण्याची शक्यता ‘राजकीय विवेक’ म्हणून पाहिली जाते.
पण या पुनर्मिलापाच्या चर्चेत लोकांची एक मोठी शंका आहे – हे खरंच मराठी माणसाच्या हितासाठी आहे की 2025 च्या निवडणुकीपूर्वीचा सामंजस्याचा कॅल्क्युलेटर?
राज ठाकरे यांच्या मनात पुन्हा एकदा ‘शिवसेने’चा अभाव जाणवतोय का? की उद्धव ठाकरेंना मनसेच्या हिंदुत्व आणि बाळासाहेबवादी प्रतिमेची गरज भासतेय? कोणाचा कोणासाठी वापर होतोय, हे जनतेला कळायला वेळ लागणार नाही.
तरीही, या दोघांचा हातमिळवणीचा सूर जर खरा असेल, तर तो महाराष्ट्रासाठी, मराठी अस्मितेसाठी स्वागतार्हच. कारण बंधुभावातून निर्माण होणारी ताकद कोणत्याही विरोधकाच्या काट्यावर मात करू शकते.
शेवटी, ठाकरे घराण्याचं हे नवं पर्व ‘दुरावा ते दौलत’ की ‘भावनेतून भूमिका’ हे ठरवायचं काम जनतेचंच आहे. आणि हो — “एकत्र या, पण खरी नाळ जनतेशी जोडा” हे जनतेचंही बजावणं विसरू नका!
- बोरूबहाद्दर
