स्थळ: पालकमंत्र्यांची आलिशान गाडी (उमरगा ते धाराशिव प्रवासादरम्यान)
वेळ: रात्रीचे ८.३० वाजता (उमरग्याचे भाषण संपवून धाराशिवकडे जाताना)
पात्रे:
१. नामदार साहेब (पालकमंत्री)
२. चंप्या (साहेबांचा खाजगी सचिव आणि ‘डॅमेज कंट्रोल’ तज्ज्ञ)
३. गण्या (ड्रायव्हर)
(गाडी सुसाट वेगाने हायवेवरून निघाली आहे. साहेब उमरग्याच्या भाषणाच्या हँगओव्हरमध्ये खुश आहेत.)
साहेब: (मिशीला पीळ देत) काय चंप्या! बघितली का उमरग्यातली हवा? त्या ‘दोन भावांना’ असं काही सुनावले की आता महिनाभर डोकं वर काढणार नाहीत. जिल्ह्याचा विकास खुंटवलाय राव त्यांनी! मी तर सरळ सांगून टाकलं, “तुमचं तुम्ही बघा, आमचं ठरलंय!”
चंप्या: (घाबरत लॅपटॉपमध्ये डोकावत) साहेब, भाषण तर एकदम ‘कडक’ झालं. पण एक छोटा प्रॉब्लेम आहे.
साहेब: काय रे? टाळ्या कमी पडल्या का?
चंप्या: नाही साहेब, टाळ्या खूप पडल्या. पण आता आपण ९.४५ वाजता धाराशिवमध्ये पोहोचतोय आणि तिथे स्टेजवर तुमच्या बाजूला खुर्ची कोणाची आहे माहितीय?
साहेब: कोणाची?
चंप्या: आमदार राणा पाटलांची! ज्यांना तुम्ही आता १५ मिनिटांपूर्वी ‘विकासाचे शत्रू’ म्हणालात.
(गाडीत एकदम शांतता पसरते. गण्या ड्रायव्हरने सुद्धा भीतीने गाडीचा स्पीड कमी केला.)
साहेब: (कपाळावरचा घाम पुसत) अरे देवा! हे मला आधी का नाही सांगितलं? आता त्यांच्या बाजूला बसून हसायचं कसं?
चंप्या: साहेब, तुम्ही राजकारणी आहात. दोन तास म्हणजे १२१ मिनिटे असतात. तोपर्यंत ‘सिस्टिम अपडेट’ करावं लागेल.
साहेब: (गण्याला ओरडत) ए गण्या, गाडीचा एसी वाढव आणि तो ‘महायुतीचा धर्म’ वाला फोल्डर डोक्यात ओपन कर रे लवकर. उमरग्याची मेमरी फॉर्मेट मार!
(गाडी ९ वाजता एका हॉटेलसमोर थांबते. साहेब आरशात बघून प्रॅक्टिस करतात.)
साहेब: (आरशाशी बोलताना) “राणा दादा, तुम्ही तर माझे मित्र! जिगर! उमरग्यात जे बोललो, ते ‘प्रताप सरनाईक’ नव्हतेच मुळी, तो तर ‘माईक’चा दोष होता!”… जमेल का रे चंप्या हे?
चंप्या: साहेब, ते जाऊ द्या. पुढचं ऐका. कळंब आणि नळदुर्ग सोडून बाकी सगळीकडे आपण भाजपला पाडतोय, पण धाराशिवमध्ये नगराध्यक्ष भाजपचा आणि नगरसेवक आपला… असं गणित आहे.
साहेब: (डोकं धरत) म्हणजे? लग्नात नवरदेवाला आशीर्वाद द्यायचा आणि वरातीतून घोडा पळवून न्यायचा, असा प्रकार आहे का हा?
चंप्या: आणि साहेब, मुरूममध्ये तर कहरच झालाय!
साहेब: तिथे काय झालं आता?
चंप्या: तिथे आपले कार्यकर्ते आणि उद्धव साहेबांचे कार्यकर्ते एकाच गाडीतून फिरतायत.
साहेब: काय? (धक्क्याने साहेबांची टोपी खाली पडते) अरे, राज्यात आम्ही एकमेकांची तोंडं बघत नाही आणि मुरूममध्ये काय ‘हम साथ साथ है’ चालू आहे?
चंप्या: साहेब, यालाच ‘लोकल ॲडजस्टमेंट’ म्हणतात. भूम-परांड्यात तर तुमचेच सहकारी तानाजीरावांच्या विरोधात भाजपने आघाडी उघडलीय. तुमचं विमान नक्की लँड कुठे करायचंय, हेच पायलटला कळेना झालंय.
साहेब: (वैतागून) चंप्या, मला एक सांग. मी भाषण नक्की काय करायचं? एका ठिकाणी भाजपला शिव्या, दुसऱ्या ठिकाणी गळाभेट, तिसऱ्या ठिकाणी ठाकरेंसोबत मैत्री? मतदारांनी दगडं मारली तर?
चंप्या: साहेब, टेन्शन घेऊ नका. भाषणाची सुरुवातच अशी करा – “राजकारणात कोणीही कोणाचा कायमचा शत्रू नसतो, फक्त दोन तासांचे मित्र असतात!”
(गाडी धाराशिवमध्ये पोहोचते. साहेब गाडीतून उतरतात. समोर राणा पाटील दिसतात.)
साहेब: (चेहऱ्यावर मधाळ हास्य आणत, मगाचचा ‘विकासाचा शत्रू’ विसरून) अरे वा! या या मित्रवर्य! तुमच्याशिवाय जिल्ह्याचं पान तरी हलेल का? आम्ही तर भाऊ-भाऊ! (मनातल्या मनात – फक्त दोन तासांपुरते!)
तात्पर्य: धाराशिवच्या राजकारणात सकाळचा शत्रू संध्याकाळी मित्र होतो आणि रात्री पुन्हा कुस्ती खेळतो. मतदारांनी फक्त एवढंच जपायचं की, मतदान करताना नक्की कोणाला करतोय, हे आरशात बघून ठरवायचं! कारण इथे विमानाला रडारच उरलेलं नाही!
