( स्थळ: तुळजापूर, भवानी मातेच्या मंदिरासमोरील हॉटेल )
पक्या: (चहा घेत घेत ) काय भावड्या, आपल्याकडे निवडणुका अजून दोन महिने लांब, पण इथं काँग्रेसवाले आताच गोंधळ घालतायत! ऐकलंस का मधुकरराव आणि धीरज पाटलांचा वाद?
भावड्या: (खेकसत) अरे पक्या, इथं निवडणूक म्हटलं की कुटुंबातला वाद हा मोफतचा तामाशा असतो. मधुकरराव तर आठ वेळा निवडणुका लढलेत, पाच वेळा जिंकले, तीन वेळा हरले तरीही अजूनही शेवटची निवडणूक म्हणतायत!
पक्या: हो ना! अगदी ‘यंदा शेवटचं!’ म्हणायचं आणि मग लोकांना आपल्या गाडीत बसवायचं! ९० वर्षांचं वय झाल्यावरही असं काही जिद्दीने उमेदवारी मागण्याचा हा इतिहासातली पहिली केस असेल !
भावड्या: (हसत) अरे, ह्यांचं काय! हे आता भवानी मातेचं प्रसाद घेऊन जातील आणि म्हणतील, “आजीबात चिंताच करू नका, भवानी माय मला अजून पाच वर्ष देणार!”
पक्या: (खो-खो हसत) आणि हो, धीरज पाटील म्हणतोय की “मी जिल्हाध्यक्ष आहे, मीच निवडणूक लढणार, काँग्रेस पुन्हा खिळखिळी करायला परत आलेल्यांना कसं तिकीट देणार?” एकमेकांच्या पायाखालील माती खणायची कामं चाललीयत!
भावड्या: अरे, धीरज पाटील म्हणजे या तालुक्याचा शेर! मधुकररावांनी वाटलंच होतं की त्यांचा वारसा मुलगा घेईल, पण मुलगा सुनील तर भाजपात गेला, आणि गेला तिथंही कुचकामी ठरला ! आता त्याचे बगलबच्चे घरवापसी करतायत, त्यावर धीरज पाटलांनी नाराजी दाखवली की सगळं काँग्रेसचं घर चुकलं.
पक्या: (उत्साहाने) भावड्या, या सगळ्या गोंधळात मधुकररावांनी पुन्हा निवडणूक लढवली तर काय होईल? हा ९० वर्षाचा म्हातारा निवडणूक प्रचारात फिरताना लोकं विचारतील, “तुम्ही तर म्हटलं शेवटचं, परत कसला चांस घेताय?”
भावड्या: (खुशीत) आणि त्याचं उत्तर मिळेल, “शेवटचा चान्स तेवढा डबल डेकर होता!”
पक्या: (खळखळत हसत) बरं झालं की भावड्या, कधी काय होईल सांगता येत नाही. काँग्रेसची उमेदवारी मिळाली तरी सासवड्यातले लोकं विचारतील की “तुमचं वय ९०, तर पद किती वर्ष ठेवलं?”
भावड्या: (तिरकस) तिथं धीरज पाटील म्हणतील, “वय फक्त संख्याचं असतं, मी तर अजून झळझळीत आहे!”
(दोघेही मोठ्याने हसतात.)
पक्या: काय रे, या असल्या कुटुंबीयांच्या वादावर भवानी माता काय म्हणते असं तुला वाटतं?
भावड्या: (हसत) भवानी माता म्हणतेय, “पुन्हा एकदा तुळजापूरचा गोंधळ बघायचा आहे का? मग आणखी एखादा उमेदवार शोधा!”
(दोघेही जोरात हसत चहा संपवतात.)
(तुळजापूरच्या निवडणुकीतील वाद चर्चेत चालूच राहतो.)
