पात्रं:
- भावड्या: गावाच्या पारावर बसून दिवसभर राजकारणाचा किस पाडणारा एक उत्साही तरुण.
- पक्या: प्रत्येक गोष्टीत विनोदाचा कोन शोधणारा, हजरजबाबी आणि थोडासा वैतागलेला गडी.
- पेंद्या: सगळ्यांच्या बोलण्यात होss ला होss करणारा, पण मनातल्या मनात सगळं समजणारा एक भोळाभाबडा माणूस.
(गावाच्या पारावर बसून तिघेही चकाट्या पिटत आहेत. समोरून एक आलिशान गाडी धुळ उडवत निघून जाते.)
भावड्या: (डोळ्यावर आलेली धूळ झटकत) आरं आरं… बघा रं… आपल्या आमदारांची गाडी गेली. काय थाट हाय बघा…दादा पालकमंत्री नसले म्हणजे काय झालं, थाट बघा ..
पेंद्या – डॉक्टर साहेबानी सात नव्हँ दहा पिढ्या बसून खाल्लं तरी इतकं कमवून ठेवलंय , आता दादांना पैशाची गरज नाय.. फकस्त जिल्ह्याचा विकास करायचा म्हणत्यात…
पक्या: (तोंड वाकडं करत) कसला विकास ? अन कसला काय ? आपल्या जिल्ह्याचा देशात तिसरा नंबर लागतोय, पण कशात? तर मागासलेपणात! ह्यास्नी काय लाज-बिजा वाटती का न्हाई?
पेंद्या: (भोळेपणाने) पन भावड्या, विकास करायचा म्हनून तर राष्ट्रवादीतुन भाजपमध्ये गेले की ते…
भावड्या: आरं पेंद्या… खुळ्या रं तू! विकास? कसला आलाय विकास? अजितदादांना सांगून जिल्ह्याच्या २६८ कोटींच्या कामाला स्थगिती आणली. आता आपले पालकमंत्री सरनाईक अन् हे… दोघं मिळून ‘तू तू – मैं मैं’ खेळायला लागलेत. सरनाईकांनी बी शहरातील १४० कोटींच्या रस्त्याच्या टेंडरला केराची टोपली दावली. ह्यांच्या भांडणात आपलाच बोकांडी बसतोय.
पक्या: मंग काय तर! ह्यांची सुंदोपसुंदी म्हणजे, एकानं माळा घालायचा, दुसऱ्यानं तोडायचा. अन् आपण फक्त ‘येळकोट येळकोट जय मल्हार’ करत बसायचं.
पेंद्या: पन ते एमआयडीसीचं काय झालं? कौडगावला लय मोठी कंपनी येणार होती म्हनं?
भावड्या: (हताशपणे हसतो) अरे पेंद्या, १२ वरिसं झाली रं त्या गोष्टीला. आधी म्हणले लेदर पार्क आणतोय, आता म्हणत्यात टेक्सटाईल पार्क आणतोय. तिथं नुसतं कुसळी गवत वाढलंय रं पार गुडघाभर! निवडणूक आली की ह्यास्नी टेक्सटाईल पार्कचं गाजर आठवतंय. जसं काय आपण काय येडेच हायेत!
पक्या: (डोळा मारत) आरं, ते गाजर न्हाई, ते गाजराचं ह्ये हाय… काय म्हणत्यात ते… मृगजळ! दुरून दिसतंय पाणी हाय, जवळ गेल्यावर नुसती वाळूच! आता नगरपालिका, जिल्हा परिषद निवडणूक लागलीया… बघाच आता, रोज एक नवीन घोषणा होणार. ‘धाराशिवला सिंगापूर बनवणार’, ‘प्रत्येकाच्या घरात नळाला सोनं येणार’…
पेंद्या: (आश्चर्यचकित होऊन) खरंच? नळाला सोनं?
भावड्या: (कपाळावर हात मारून) आरं देवा… पेंद्या, अरे तो पक्या गंमत करतोय. ह्यांच्यावर भरोसा ठेवण्यापेक्षा, त्या लांब गेलेल्या गाडीच्या धुळीवर ठेवलेला बरा. निदान धूळ तरी खाली बसतीया… ह्यांच्या घोषणा काय बसत न्हाईत!
पक्या: जाऊ द्या रं पोरांनो… लय डोक्याला ताण देऊ नका. आपल्या नशिबात विकास कमी अन् राजकारणाचा धुरळाच जास्त हाय. चला, च्या प्यायला. निदान तेवढा तरी विकास आपल्या घशातून पोटात जाईल!
(तिघेही हसत हसत चहाच्या टपरीकडे निघून जातात.)
