मंडळी, बातमी आहे तुळजापूर तालुक्यातल्या मसाला ख्रुर्द गावची. झालं असं की, गावचा एक तरुण, जरासा ‘दुष्टपुष्ट’ (म्हणजे भरलेला, ताकदवान!) होता, त्याच्यावर चक्क बिबट्यानं हल्ला केला. आता तुम्ही म्हणाल, यात काय नवीन? पण थांबा, खरी ‘मसालेदार’ गोष्ट तर पुढे आहे!
तरुण थोडक्यात बचावला, बिबट्यानं हातावर प्रेमाचे (की रागाचे?) चार ओरखडे मारले होते. त्याला तातडीनं तुळजापूरच्या उपजिल्हा रुग्णालयात दाखल केलं. बातमी वाऱ्यासारखी पसरली आणि मग काय, राजकीय पक्षाच्या तालुकाध्यक्षांना आयती संधीच मिळाली ‘चमकोगिरी’ करायची!
नारळपाणी गेलं खड्ड्यात, आधी फेसबुक लाईव्ह!
हे तालुकाध्यक्ष महाशय, रुग्णालयात पोहोचले खरे, पण रिकाम्या हातानं! अरे बाबा, निदान एक नारळपाणी तरी घेऊन जायचं! पण नाही, यांचा पहिला नियम – ‘जे काही करायचं, ते फेसबुक पिंट्याला दाखवून!’ लागलीच त्यांनी आपल्या लाडक्या नेत्याला, म्हणजेच ‘फेसबुक पिंट्या’ला (हे नाव त्यांनी स्वतः कमावलंय बरं का!) व्हिडिओ कॉल लावला.
“बघा साहेब, मी रुग्णालयात आलोय. तरुण जखमी आहे. फेसबुक पिंट्या… कसं काय बिबट्या चावला?” (अरे भाऊ, तू डॉक्टर आहेस की ज्योतिषी? जखमीला काय विचारतोयस!)
जखमी तरुण मनातल्या मनात (आणि बहुतेक हळूच पुटपुटलाही असेल), “अंगात मस्ती होती म्हणून!” पण वरवर म्हणाला, “माहिती नाही…”
पिंट्यासाहेब व्हिडिओ कॉलवरून विचारतात, “बरं, आता तब्येत काय म्हणते?” (जणू काही पिंट्यासाहेबांनी विचारल्यावर तब्येत लगेच ‘एकदम फर्स्ट क्लास’ म्हणणार होती!)
तरुणानं सांगितलं, “चांगली आहे.”
मग काय, पिंट्यासाहेबांनी नेहमीचा डायलॉग फेकला, “मी वन विभागाला सांगतो, त्या बिबट्याला पकडायला!” (आता हे ऐकून जखमी तरुण मनातल्या मनात हसलाच असेल. जिल्ह्यात म्हणे १४ बिबटे आहेत, एक सापडत नाही. एक वाघ तर पाच महिन्यांपासून ‘मिसिंग’ आहे. आणि हे पिंट्यासाहेब म्हणे बिबट्याला पकडणार! यांचं ऐकून बिबट्या स्वतःच हजर होईल की काय, कोण जाणे!)
उसणं आवसान आणि फुकटचं श्रेय!
तेवढ्यात जखमी तरुणाचा एक नातेवाईक बिचारा नारळपाणी घेऊन आला. तालुकाध्यक्षांनी काय करावं? थेट त्याच्या हातातलं नारळपाणी घेतलं आणि जखमी तरुणासमोर धरून पिंट्यासाहेबांना दाखवत म्हणाले, “हे बघा साहेब, मी येताना नारळपाणी पण आणलंय!” व्वा रे व्वा! याला म्हणतात फुकटचं श्रेय लाटणं! समोर फेसबुक पिंट्या खुश! जणू काही तालुकाध्यक्षांनी स्वतः नारळाच्या झाडावर चढून नारळ काढला होता!
मग पिंट्यासाहेब म्हणतात, “तुम्ही नारळपाणी प्या… मला अजून वीसवर गप्पा मारायच्या आहेत…” (आता या वीस मिनिटांच्या गप्पांमध्ये नक्की काय ‘क्रांतिकारी’ चर्चा होणार होती, हे पिंट्यासाहेबच जाणोत!)
थोडक्यात काय, तर सहानुभूती पूर्णपणे ‘उसनी’ आणि मदत मात्र ‘शून्य’! असे हे आपले ‘फेसबुक पिंट्या’ आणि त्यांचे कार्यकर्ते! यांच्या ‘डिजिटल’ सहानुभूतीचा आणि ‘ग्राउंड लेव्हल’च्या मदतीचा हा असा ताळमेळ! बिबट्याच्या हल्ल्यापेक्षा या ‘फेसबुक हल्ल्या’नेच गावकरी जास्त त्रस्त झाले असतील, यात शंका नाही!
तात्पर्य: हल्ली मदतीपेक्षा ‘लाईक्स’ आणि ‘शेअर्स’ जास्त महत्त्वाचे झाले आहेत. त्यामुळे, पुढच्या वेळी बिबट्या दिसल्यास आधी फेसबुक लाईव्ह करायला विसरू नका, काय माहीत, एखादा ‘फेसबुक पिंट्या’ तुमच्याही मदतीला (व्हिडिओ कॉलवर) धावून येईल!
- बोरूबहाद्दर
