३ जून २००६… कॅलेंडरवरची ही केवळ एक तारीख नाही, तर धाराशिवच्या काळजावर झालेली एक भळभळती जखम आहे. आज वीस वर्षे लोटली, तरी त्या जखमेतून वाहणारे रक्त आणि हजारो कार्यकर्त्यांच्या डोळ्यांतून वाहणारे अश्रू थांबलेले नाहीत. पवनराजे निंबाळकर नावाचे एक वादळ, एका कुटुंबाचा वटवृक्ष आणि जनतेचा ‘आधार’ नवी मुंबईच्या रस्त्यावर रक्ताच्या थारोळ्यात पडला… आणि त्या दिवशी केवळ दोन जीव गेले नाहीत, तर सत्यावर विश्वास ठेवणाऱ्या एका संपूर्ण पिढीचा श्वास गुदमरला.
गेली वीस वर्षे… एक-दोन नव्हे, तब्बल दोन दशकांची जीवघेणी प्रतीक्षा!
या वीस वर्षांत पवनराजेंच्या पत्नीने, त्यांच्या मुलांनी आणि त्यांना सर्वस्व मानणाऱ्या कार्यकर्त्यांनी न्यायालयाचे उंबरठे झिजवले. किती पावसाळे आले आणि गेले, पण त्यांच्या डोळ्यांतली न्यायाची आस कधीच विझली नाही. “आज नाही तर उद्या, सत्याचा नक्की विजय होईल,” या एका भाबड्या आशेवर त्यांनी आपले आयुष्य पणाला लावले. न्यायालयात मिळणारी प्रत्येक ‘पुढची तारीख’ काळजात धस्स करायची, पण ‘शेवटी न्याय मिळेल’ हा विश्वास त्यांना पुन्हा उभं करायचा.
पण आज… आज तो उरलासुरला विश्वासही पत्त्यांच्या बंगल्यासारखा कोसळला.
पुराव्याअभावी सर्व नऊ आरोपींची निर्दोष मुक्तता!
न्यायालयाचा निर्णय शिरोधार्य आहे, कायद्याचा आदर आपण राखायलाच हवा. पण मन सतत एकच आक्रोश करतंय की, न्यायदेवतेच्या तराजूत फक्त कागदोपत्री पुरावेच मोजले जातात का? ज्या कुटुंबाने आपला कर्ता पुरुष गमावला, त्यांच्या वीस वर्षांच्या अश्रूंचे वजन या तराजूत का मोजले गेले नाही?
निकाल ऐकल्यानंतर आज प्रत्येक कार्यकर्त्याचे डोळे पाणावले आहेत, मन सुन्न झाले आहे. आणि काळजातून फक्त एकच आर्त टाहो फुटतोय…
जर आरोपी निर्दोष आहेत, तर मग आमच्या राजेंची हत्या कुणी केली?
त्या काळ्याकुट्ट रात्री पवनराजे आणि त्यांच्या चालकावर चाललेल्या गोळ्या काय आपोआप चालल्या होत्या? जो रक्ताचा सडा रस्त्यावर पडला, तो कुणीच पाहिला नाही का? वीस वर्षांच्या प्रदीर्घ तपासानंतर, हजारो पानांच्या आरोपपत्रानंतरही व्यवस्थेच्या हाती शून्य का? हा केवळ एका खटल्याचा निकाल नाही, तर न्यायाची वाट पाहणाऱ्या हजारो निष्पाप डोळ्यांचा हा अंत आहे.
आज पवनराजे नसले तरी त्यांच्या आठवणींनी धाराशिवचा कोपरा न् कोपरा हुंदके देतोय. कुटुंबाने दिलेला लढा, समर्थकांची कधीही न डळमळलेली निष्ठा… सगळंच कसं एका निकालाने शून्यात जमा झालं. मनात फक्त वेदना, एक प्रकारची चीड आणि प्रचंड अस्वस्थतेचे ओझे उरले आहे.
राजे, आम्हाला खरंच माफ करा…
तुमच्यावर प्रेम करणारी, तुमच्या पाठीशी उभी राहणारी ही जनता आज हतबल झाली आहे. आम्ही तुमच्या हत्येचा न्याय मागण्यासाठी वीस वर्षे या व्यवस्थेच्या दारात आशेने उभे राहिलो, पण आमच्या पदरात फक्त आणि फक्त निराशाच पडली. तुमचे मारेकरी कोण, या प्रश्नाचे उत्तर आम्ही तुम्हाला देऊ शकलो नाही.
तुमचा देह जरी पंचत्वात विलीन झाला असला, तरी तुमच्या हत्येचे हे अनुत्तरित गूढ आणि हा अन्याय आमच्या काळजाला जन्मभर टोचत राहील.
“राजे, न्यायदेवता आंधळी असेलही, पण आमचे डोळे उघडे आहेत आणि ते आज अश्रूंनी डबडबले आहेत. आम्हाला माफ करा!”
