मंडळी, निवडणुका येतात आणि जातात. हार-जीत होत असते. पण आपल्या धाराशिवमध्ये सध्या जे चालू आहे, त्याला पाहून ऑक्सफर्ड डिक्शनरीचे संपादकही डोकं खाजवत बसले असतील. विषय विकासाचा नाही, पाण्याचा नाही, रस्त्याचा तर मुळीच नाही… विषय आहे एका अस्सल गावरान शब्दाचा— ‘हाबाडा’!
सध्या धाराशिवमध्ये ‘हाबाडा’ या शब्दाच्या अर्थावरून जे संशोधन सुरू आहे, ते पाहून नासाने सुद्धा मंगळावरची मोहीम थांबवून धाराशिवमध्ये एक पथक पाठवायचा विचार केलाय.
फ्लॅशबॅक: जेव्हा ‘हाबाडा’ जन्माला आला (पुन्हा)
लोकसभेला खासदार ओमराजे निंबाळकरांना लिड मिळाली सव्वातीन लाखाची ! उत्साहाच्या भरात राजे बोलून गेले, “आम्ही विरोधकांना हाबाडा दिला.” तेव्हा भाजपवाले गप्प होते (बहुदा लिड मोजत असावेत). पण आता नगर परिषदेच्या निवडणुकीत भाजपला थोडं यश मिळताच त्यांना जुना हिशोब आठवला.
नवनिर्वाचित नगराध्यक्ष पती राहुल काकडे यांनी थेट व्याकरणाचे पुस्तक हातात घेऊन प्रश्न विचारला— “ते सगळं ठीक आहे ओ, पण आधी सांगा हा ‘हाबाडा’ म्हणजे नक्की काय?”
आता प्रश्न लॉजिकल आहे. उद्या कोणी म्हणाला “मी तुम्हाला ‘धुलाई’ दिली”, तर ती कपड्याची आहे की जनमताची, हे स्पष्ट व्हायला नको?
इतिहास संशोधक: ठाकरे गट
इकडून प्रश्न येताच ठाकरे गटाचे ‘शब्दभांडार प्रमुख’ (युवा सेना तालुकाप्रमुख) राकेश सूर्यवंशी यांनी थेट इतिहासाची पाने चाळली. त्यांनी ‘हाबाडा’ या शब्दाचा असा काही पोस्टमार्टम केला की खुद्द बीडच्या दिवंगत बाबूराव आडस्करांनाही स्वर्गात उचकी लागली असेल.
सूर्यवंशींनी सांगितलं, “हाबाडा हा शब्द साधासुधा नाही, त्याला १९७२ च्या दुष्काळाची आणि बीडच्या मातीची फोडणी आहे.” त्यांनी शब्दाची व्युत्पत्ती, इतिहास आणि भूगोल सगळंच मांडलं. म्हणजे थोडक्यात काय, तर “हाबाडा म्हणजे समोरच्याला असा धोबीपछाड देणे की त्याला आपण पडलोय हे समजायला पुढची निवडणूक उजाडावी लागते.”
जनतेची मात्र ‘गोची’
या सगळ्या कलगीतुऱ्यात सामान्य जनता मात्र कोपऱ्यात उभी राहून विचार करतेय—
“लोकसभेला त्यांनी यांना हाबाडा दिला, आता नगर परिषदेला यांनी त्यांना हाबाडा दिला… यात आमचा जो ‘वांदा’ झालाय, त्याला काय म्हणायचं?”
दोन्ही बाजूंचे नेते एकमेकांना शब्दांचे अर्थ विचारण्यात बिझी आहेत.
-
भाजप म्हणतंय: “व्याख्या सांगा!”
-
ठाकरे गट म्हणतंय: “इतिहास पहा!”
-
मतदार म्हणतोय: “अहो, निदान खड्ड्यातला रस्ता तरी पहा!”
निष्कर्ष:
शेवटी काय, तर धाराशिवच्या राजकारणात सध्या ‘व्याकरण’ जोरात आहे. जोपर्यंत ‘हाबाडा’ या शब्दाचा अर्थ स्पष्ट होऊन त्यावर शिक्कामोर्तब होत नाही, तोपर्यंत विकासाच्या फायली बाजूलाच राहणार असं दिसतंय.
आमचा तर दोन्ही गटांना एकच सल्ला आहे— शब्दांच्या भानगडीत पडण्यापेक्षा कामाचा ‘धडाका’ लावा, नाहीतर पुढच्या वेळी जनता जेव्हा मतदानाच्या मशिनवर बटण दाबेल, तेव्हा कोणाला ‘हाबाडा’ बसेल आणि कोणाचा ‘टांगा पलटी’ होईल, हे ब्रह्मदेवालाही सांगता येणार नाही!
ता.क.: या वादात आता एखादा मराठीचा प्रोफेसर मध्यस्थ म्हणून नेमण्याची नितांत गरज निर्माण झाली आहे.
