तुळजापूर ड्रग्ज प्रकरणाने केवळ जिल्ह्याच्याच नव्हे, तर राज्याच्या पटलावर खळबळ उडवून दिली होती. आज (१५ एप्रिल २०२५), गुन्हा दाखल झाल्यापासून बरोबर ६० व्या दिवशी, पोलिसांनी तब्बल १० हजार पानांचे अवाढव्य दोषारोपपत्र धाराशिव विशेष सत्र न्यायालयात सादर केले आहे. कायद्याच्या चौकटीत राहून पोलिसांनी वेळेत दोषारोपपत्र दाखल केले, हे एक सोपस्कार म्हणून ठीक असले, तरी या दहा हजार पानांच्या गर्दीत नेमका कोणता पुरावा दडला आहे आणि त्याहून महत्त्वाचे म्हणजे, या प्रकरणातील तब्बल २१ फरार आरोपींना पोलीस कधी अटक करणार, हा मूळ प्रश्न अजूनही अनुत्तरितच आहे.
प्रकरणाचा धावता आढावा:
१४ फेब्रुवारी २०२५ रोजी तामलवाडी पोलिसांनी या गंभीर प्रकरणाचा गुन्हा नोंदवला. सुरुवातीला काही प्रमाणात वेग दाखवत पोलिसांनी एकूण ३५ पैकी १४ आरोपींना अटक करून तुरुंगातही पाठवले. मात्र, त्यानंतर तपासाची गती मंदावली. गेल्या महिनाभरात एकाही नवीन आरोपीला बेड्या ठोकण्यात पोलिसांना यश आलेले नाही. उलट, या काळात राजकीय आरोप-प्रत्यारोप, माध्यमांतील उलटसुलट चर्चा आणि ८० जणांना चौकशीच्या नावाखाली पाठवलेल्या नोटिसा यामुळे मूळ तपास कुठेतरी भरकटल्याचे चित्र निर्माण झाले. आणि आता, २१ आरोपी अजूनही फरार असताना, हे दहा हजार पानी दोषारोपपत्र सादर झाले आहे.
दोषारोपपत्रातील ‘गंभीर मुद्दे’ आणि मोठे प्रश्न:
या महाकाय दोषारोपपत्रात आरोपींचे जबाब, घटनास्थळ पंचनामे, सीडीआर (कॉल डिटेल रेकॉर्ड्स) आणि इतर बाबींचा समावेश असल्याचे सांगितले जात आहे. इतकेच नव्हे, तर या प्रकरणाचे धागेदोरे मुंबई, पुणे आणि सोलापूरपर्यंत पसरले असल्याचे गंभीर उल्लेखही यात आहेत. तपास अधिकारी गोकूळ ठाकूर यांनी हे दोषारोपपत्र दाखल केले असून, यामुळे खटल्याच्या सुनावणीला वेग येईल, अशी अपेक्षा व्यक्त केली जात आहे.
पण इथेच खरा प्रश्न उभा राहतो. दहा हजार पाने म्हणजे तपशीलवार आणि मजबूत पुरावा की केवळ कागदांचा पसारा? मुंबई-पुण्यापर्यंत कनेक्शन असल्याचा उल्लेख करणे सोपे आहे, पण त्या कनेक्शनमधील मुख्य सूत्रधारांपर्यंत पोलीस पोहोचले आहेत का? जर पोहोचले असतील, तर ते २१ फरार आरोपींमध्ये आहेत का? आणि जर ते फरार आहेत, तर त्यांना अटक केल्याशिवाय या हजारो पानांना आणि कथित गंभीर मुद्द्यांना न्यायालयात किती बळ मिळेल?
सर्वात कळीचा मुद्दा हाच आहे की, एकूण ३५ आरोपींपैकी तब्बल २१ जण, म्हणजे बहुसंख्य आरोपी, अजूनही मोकाट आहेत. दोषारोपपत्र दाखल करून पोलिसांनी केवळ एक कायदेशीर प्रक्रिया पूर्ण केली आहे. पण ज्यांच्यावर हे आरोप ठेवले आहेत, त्यातील प्रमुख आरोपीच जर कायद्याच्या हातून निसटलेले असतील, तर सुनावणीला वेग येऊन तरी काय साधणार? ही केवळ जबाबदारी झटकून टाकण्याचा किंवा ‘आम्ही आमचे काम केले’ असे दाखवण्याचा प्रयत्न तर नाही ना?
आता तरी मुसक्या आवळणार का?
दोषारोपपत्र दाखल झाले, ही केवळ लढाईची सुरुवात आहे, शेवट नाही. या १० हजार पानांच्या भारापेक्षा पोलिसांनी आता कृतीतून आपली कार्यक्षमता सिद्ध करण्याची गरज आहे. मुंबई-पुणे-सोलापूरपर्यंत पसरलेल्या या ड्रग्जच्या जाळ्याला खऱ्या अर्थाने उध्वस्त करायचे असेल, तर फरार असलेल्या प्रत्येक आरोपीला शोधून काढून कायद्यासमोर उभे करावे लागेल. अन्यथा, हे दहा हजार पानांचे दोषारोपपत्र म्हणजे केवळ धूळफेक ठरेल आणि न्याय केवळ कागदावरच राहील.
पोलीस प्रशासन आता तरी खडबडून जागे होणार का? आणि त्या २१ फरार आरोपींच्या मुसक्या आवळून या प्रकरणाला खऱ्या अर्थाने तार्किक शेवटाकडे नेणार का? की हे प्रकरणही इतर अनेक प्रकरणांप्रमाणे केवळ फाईलींच्या गर्दीत हरवून जाणार? याचे उत्तर येणारा काळच देईल, पण जनतेच्या नजरा आता पोलिसांच्या प्रत्यक्ष कृतीकडे लागल्या आहेत, केवळ कागदी घोड्यांकडे नाही.
– सुनील ढेपे, संपादक, धाराशिव लाइव्ह
